(می نویسم به قلم (مداد غ م

قفسی خواهم ساخت
        به بزرگای غ م ام

قفسی خواهم ساخت
        درش اندازه دروازه ی شهر
                سقفش به بلندای پرستوها
                       میله هایش، همه از جنس طلا

کفش از سنگ;لیکن،
            پر از قاصدکان
                    قدمم شوق بیندازد اندر دلشان، تا بپرند
                                            ز چنگال شاخه،برهند

قفسی خواهم ساخت
                من چراغی خواهم،
                                نه به سان خورشید
                                          شب، بیاید نزدیک،ماه از پنجره دزدی بکند...

من ز شب می ترسم
              تو به کس هیچ نگو!
                       بی خیال! اصلا تو
                                   واژگان را بنگر

قفسی خواهم ساخت
          پنجرش رو به بهشت باز شود
                حوریان،وقت رزچینی باغ
                                                 دیده شوند
                   تو خیالت راحت،
                    دست هیچ یک از گلچینان
                                  به خیالم نرسد

قفسی خواهم ساخت
             بس وسیع تر ز تصور
                       که جهان، مرزش هست

لیک،نکته ای هست درون ذهنم
              می دهد آزارم...
                    "قفس بی یار چه سود؟"

 مفت آن هیچ نیرزد، تو بگو
              "غ م این خفته چند"
                      تا به کی در قفس است؟
                           بی هم نفس است؟

محمد علی پارسا

٢۶ تیر ١٣٨٩