(می نویسم به قلم (مداد غ م

گریه ی دل

محمدعلی پارسا — Wed, 16 May 2012 20:30:50 GMT

اشک که بخواهد بیاید سوال نمی پرسد کجایی، چطوری و ... .فقط می ریزد. حتی خودش هم نمی داند کجا می ریزد. اگر از گونه ببارد که ایده آل است. اگر بخواهی خیلی مرد باشی باید وقتی می خندی گریه کنی. از درون می بارد. از پشت چشم روی بغض گلویت می چکد و آرام به سمت قلبت می رود. قلب سرخ و گرمت آرام خنک می شود. اگر چیزی از قطره ی اشک مانده باشد که وقتی از روی دلت به پایین می لغزید دل داغت آنرا بخار نکرده باشد، کمی خون دلت رو می شوید و از بین می رود.

درست است اینطور گریستن زجر کشی است، اما بهتر از آن است که چشمانی که برایشان های های زدی از درون، خیس شوند.

مرد باش، بخند، گریه کن، تا نگرید.

م ع پارسا

28 اردیبهشت 1391

گل من، باغچه زیبای من

محمدعلی پارسا — Mon, 14 May 2012 20:30:08 GMT

مدت هاست که دلم می خواهد به درونم فرو روم تا دسته ای از واژگان را بیرون کشم و از بوئیدن آنها لذت ببرم.

می خواهم برایت از خودت بنویسم، از عطرت، نگاهت، رنگت، مقامت و البته باغ و باغچه و محیطتت.

گل من،

خیلی با خودم کلنجار رفتم تا به عنوان باغبان ابدیت راضی به استخدام شوم. گل هایی پیشین باغچه من همه بی باغبان بهتر رشد می کردند و جلوه زیباتری داشتند. یکی باغبان دوست بود و عاشق تنوع در باغبان ها، یکی نیازی به باغبان نداشت و وحشی بود و خودش می روئید،‌ یکی باغبانی خواست که مترسک باشد ... .

اما گل من،

می خواهم بهترین باشم. ببخش اگر باغبانت از خار گل می ترسد، روزهای سختی را دیده. دستانش را به برندگی خارها عادت نداد، چون که می خواست گلبرگ هایت را نوازش کند. دستی زمخت و بی رحم گلبرگ هایت را خراب می کند.

گل زیبای من،

باغبانت می رود تا باغچه ای کوچک بیابد و تو را با خاک اطرافت طوری که ریشه هایت هیچ آسیبی نبینند بکند و بکارد در باغچه ی امن و زیبای خویش. البته شکی نیست که زیبایی اش را از حضور تک گلی مثل تو به ارث می برد. می خواهم خاکش برایت خاک باشد؛ نرم، پاک و دست اول. می خواهم زمستان ها خودم بالای سرت بنشینم، دستانم را دورت بپیچم و گلبرگ هایت را با نفس خودم گرم کنم. می خواهم آنقدر نگاهت کنم تا سیراب شوی از حس بودن و صد البته بهترین بودن.

ولی گل من،

من نگرانم. باغی که در آن هستی را نمی دانم. نمی خواهمم بدانم. اطرافت مملو از گل است از این دور که نگاه می کنم اما تا دستانم را خودم به خاک اطرافت نکشم تا مطمئن شوم آزاری نیست باور نمی کنم. نگرانی ام از بد بودن گل های اطرافت نیست، نمی خواهم گلبرگ هایت را با دستانی آلوده بیاسایند. نمی خواهم کسی هوس چیدنت را بکند و یا حتی لحظه ای تو را در گلدان خانه اش تصور کند. من نگرانم کسی در این باغ قدمی بزند پایش را روی تو بگذارد و رد شود. من نگرانم از لباسی که گرگ ها بر تن می کنند، عطر های آشنایی که به خود می زنند آن چنان که تو گمان می کنی آنها هم گلی مثل تو اند.

گل ناز من،

دورم. چاره ای نیست. اگر خاک را نگاه می کنم تو مپندار که نمی بینم. درون خاک سیاه شده ی این سرزمین، من تصویری از خاک زیبای لایق تو در آینده را می بینم. برای من آیینه است. من از ترس گل ها و خار ها و باغبان ها می خواهم بروم. اگر روزی تو را در باغچه ی خویش داشته باشم، حتی دیدنت را بی حضور حقیرم، حرام اعلام می کنم.

گل من،

دوستت دارم. صبوریم از توانی است که آینده می خواهد به من اهدا کند... .

م ع پارسا

26 اردیبهشت 1391

قلاب

محمدعلی پارسا — Wed, 18 Apr 2012 19:08:00 GMT

فرصت ها ماهی اند و من و تو ماهیگیریم. رودخانه ساعت شنی است، اسکله، عزیزان و مزرعه، جهان.

طعمه ای درکار نیست. استعدادم را سر قلاب کرده ام و درون آب سرد رودخانه انداخته ام و بی حرکت به جریان زل زده ام. سال پیش، نخ قلابم را کوتاه فروختند تا حتی سرقلاب به رود نرسد، اما اکنون کشش جریان آب را با دستانم حس می کنم.

ماه هاست که به رود خیره شده ام. گفته اند طعمه که خوب باشد ماهی ای پیدا می شود که آنرا بر دهان کشد. طعمه را یا خوردند و رفتند، یا دیدند و باز، رفتند.
خبری نیست، نه ماهی نه مارماهی و نه حتی قلابی که به آن دل خوش کنم. دارد می پوسد، چوبش در دستانم فرو می رود، گاهی صدای خم شدنش را هم می شنوم. چیزی به ترک خوردنش نمانده، همین روز هاست که بشکند.

ماهیگیر اینجا زیاد دارد، سر همین رود خیلی ها بی طعمه و کم طعمه ماهی ها گرفتند. به من نرسید. شایدم رسید و نخواست روزی من شود. پایین رود هم حتی شنیدم با دست هم ماهی می گیرند! چه ماهی هایی! نگاهم به نشان شناور قلاب روی رود می کشم، عیبی ندارد، دارد می گذرد.

این آخرین باری است که در این اسکله هستم. به مزرعه بر نمی گردم، یا با ماهی می روم یا خوراک ماهیان می شوم و چند لحظه ای آب گلال آلود رودخانه را سرخ می کنم تا درس عبرتی شوم برای ماهیان، ماهیگیران و اگر خبرم رسید به مزرعه...

بیچاره اسکله، به من عادت کرده بود.

م ع پارسا
30 فروردین 1390

(18+) خونی برای تیغ، تیغی برای تو

محمدعلی پارسا — Thu, 01 Mar 2012 20:30:56 GMT

وقتی قطار زندگی روی ریل است اما بی توجه به خروارهای زغالی که درون کوره آن میریزی کند کند می رود و انگار نه انگار دیرت شده... وقتی زمان روی صدم ثانیه آخر برای قرمان دوی صد متر جهان چنان کش می آید که در آن بینگ بنگ به قیامت تبدیل می شود... وقتی سررسیدت را نگاه می کنی و حس می کنی که تمام صفحاتش را برای تو از یک طرح عیناً کپی گرفته اند... وقتی صریح بگویم، زمان خفه خان گرفته... یعنی خیلی خسته شده ای.

نه این که از رفتن خسته باشی، از راه خسته ای. از راه ها خسته ای. دوروبرت را که نگاه می کنی جاده ها همه بی انتهایند. به سرعت دو خط موازی کنار جاده به هم می رسند. ای وای، باز هم که انتهایش پوچ است... نقطه است... . دوست داری همانجا بنشینی، تیغ سوسمار خوب آلمانی را از جیبت دربیاوری، و با نوک انگشت بگردی به دنبال ضربان قلبت رو رگهای گردنت. مچ حیف است، خیلی طول می کشد، مثل قطار، مثل دوی صدمتر، مثل سر رسید. اما گردن خیلی سریع است، کلا مسیر های سریع و خوب از راه شاه می گذرد، شاهرگ هم یکی از این هاست.

شاهرگت را که پیدا کردی کافی است سرمای تیغ را نشانش دهی. کمی روی پوستت که بکشی، چند تار مویی که بریده شود، خوب که آن قسمت هفت تیغه شد نوبت رگ است. چشمانت را می بندی تا همه ی جرأتت را جمع کنی و بکشی. فقط یک سانت، با عمق یک سانت. همین کافیست تا جاده ها عمودی شوند، رو به آسمان؛ نه نقاط. چقدر دیر می گذرد همین یک سانت. چشمانت هم که بستست پس چرا نمی رسی؟ تف بر این خاطره ها که همیشه ریگ این جاده ی یک سانتی اند! باز هم سر این مسیر کوتاه بلند گونی گونی از آنها ریخته اند. اینجا هم عوارض می خواهند. باید پرداخت کنی. دکه های عاطفه ی دیگران، رد شوی باید کلی جریمه بپردازی.

مادرت عوارض می خواهد، 9 ماه درون خودش تو را داشته، با واحد های بسیار درد تو را آورده، با بی خوابی و بوسه تو را بزرگ کرده، با هزار امید و آرزو تو را به انتظار نشسته. پرداخت کن. سایر اعضای خانواده ات هم به همین منوال. اشکهای خواهرت، سیگار های برادرت، گریه های پنهانی پدرت... پرداخت کن. تازه اگر اینها را پرداخت کنی با دل هایی که عاشق تو شدند چه می کنی؟ عادت است؟ کور خواندی. باید پرداخت کنی بهای آنچه را که این دلها هر روز به تو فکر کنند و جایی برای دیگران درونشان نگذاشته ای. شاید این دلها دیگر دل نشود! پرداخت کن.

اینجا، برای همه پرداخت کن الا خودت. بالغ و والد و کودک تو پشیزی دیه ندارد. تعاریف عوض شده، برای عبور از این جاده آخرین مرحله خودت هستی، نه اولین. همه را که پرداخت کردی طرحت تشویقی است، خودت را رایگان می دهند که راحت بگذری.

چقدر لذتبخش است وقتی هیچ برای خودت نیستی و در این جاده تنها این زمان لعنتی چاق کند بی مصرف تو را می کشد. نه برای خودت، بلکه چون دلِ دادن بهای این همه عوارض را نداری. خیالت راحت می شود که قبلاً مرده ای، و این فقط جسمی متحرک از توست که برای دیگران تکان می خورد.

حالا صبر کن ببین کدام نقطه انتهای توست...

محمد علی پارسا

12 اسفند 1390

دل شکسته ی دلشکسته

محمدعلی پارسا — Sun, 08 Jan 2012 20:30:07 GMT

گاهی اوقات که دل انسان بدجوری می شکند. احساس می کنی صخره ای از برجی بلند روی یک استکان کمرباریک دور طلایی افتاده. گریه می کنی، شکست می خوری، به دنیا بد و بیراه می گویی و صخره و برج و استکان را با اون نوار طلایی مسخره اش نفرین و لعنت می کنی.

غافلی عزیز، دلت نشکسته. سقف دلت کوتاه بوده و امروز که باید قد می کشیدی سرت محکم خورده به این سقف لعنتی دل. صدای شکستنش یکسان است، اما ماهیتش فرق دارد. غصه و غ م ت هم برای درد سرت است که به سقف خورده. ناله کن شاید آرام تر شوی، کیسه ی آب گرم هم پیشنهاد من است، بدک نیست.

ولی آرام شدنت راه چاره نیست. پیشگیری کنی بیشتر سود می بری. وقتی دو تا سیم باریک هم درون دلت جا نمی گیرد، قد علم کردن که پیشکشت، حتی نمی توانی پلک بزنی. کمی درد بکش، ورزش کن و قد دلت رو بلند کن. این راه چاره است.

خلاصه بگویم،

دلت که شکست به صدایش گوش کن. اکثرا همان دل شکستنی نیست که تو فکر می کنی، دلت دارد بزرگ می شود عزیز. دردش را به جان بخر که فردا به فضایش بیشتر نیاز داری.

محمد علی پارسا

18 دی 1390

خدا کشتی آنجا که خواهد بَرَد

محمدعلی پارسا — Fri, 21 Oct 2011 20:30:21 GMT

خدا کشتی آنجا که خواهد بَرَد

اگر ناخدا جامه بر تن دَرَد*

پروردگار من،

تخته چوب شکسته ای که بر آن ایستاده ام را کشتی می خوانم تا نعمت های بی شمارت را شکرگزار باشم. کشتی فرسوده ای که تاب موج های کوچک ساحل را که بچه ها در آن شن بازی می کنند، نیز ندارد. کشتی من از هر نوع آسمان و هوایی هراسان است. چه آفتابی باشد، چه باد، چه طوفان چه شب چه روز... . تنها دست به سکان کشتی ایستاده ام به خیال باطل که من میرانم. سکان را چنان محکم گرفته ام گویی اسب چموشی را با غرور رام کرده ام. پشت سرم را نگاه نمی کنم، کشتی من هیچ خدم و حشمی ندارد. می ترسم، مباد عرشه فرو ریخته باشد.

همین تکه های باقی مانده را با جان و دل کنار هم چیده ام تا به جزیره ی موعودت برسم. می ترسم همین ها را هم از دست بدهم. جان داده ام، از همه چیز گذشته ام تا به سختی این قایق را به کشتی مبدل سازم. سکان را رها نمی کنم مبادا گمان کنی کوتاهی کرده ام. بادبان ها آماده ی دمیدن تواَند، همه چیز مهیاست تا رها شوم. اما نمی دانم کجای این اقیانوس بزرگم. گاهی به شمال می وزی، گاه به جنوب و من سخت سکان را به سمت شرق نشانه رفته ام.

چاره ای نیست، انگار سودی ندارد. برایم تفاوتی نمی کند به صخره ای استوار بکوبی ام یا با شن های زرین ساحل آشنایم کنی، دست از سکان بر نمی دارم. می دانم تو آنجا که خواهی بَری، اما برای درمانده ای چون من راهی جز در آغوش کشیدن این سکان باقی نمانده. غ م ی بزرگتر از اینکه بدانم سکان را هم تو در اختیار داری نیست؛ کشتی از آنِ تو، اما سکان را به من بسپار. دلم از تمام این کشتی به همین سکان نیمه جان خوش است. تو از من نگیر... یا برسان مرا، یا برهان.

برد کشتی آنجا که خواهد خدای

وگر جامه بر تن درد ناخدای**

*سعدی

**فردوسی

محمد علی پارسا

30 مهرماه 1390

زندگی را خوب می داند پرستو

محمدعلی پارسا — Sun, 04 Sep 2011 20:30:37 GMT

خوب می داند پرستو

زندگی، کوچ نیست...

زندگی تکرار کوچ است

زندگی عادت به کوچ است

نیست هرگز زندگی یکسال...

زندگی، پرواز سالانه است

برفراز قله ی همت، دشت رحمت، دره غ م

شالی سبز ترانه، رود صحت، موج های ساحل عزت

زندگی، ناچار به هر روز است

خوش به حال آنکه هر روزش

بُودپرواز

غ م

(محمد علی پارسا)

سیزدهم شهریور 1390

اختلالات، هوا، خیال

محمدعلی پارسا — Wed, 13 Jul 2011 20:30:00 GMT

هوا آلوده است. زندگی سخت شده، عذاب می کشی تا در این مرحله بمانی، چه برسد که ارتقا یابی. هوس ها هم آلوده شده به اختلالات. اختلالات شبکه، اختلالات جوی، اختلالات گوارشی، اختلالات ذهنی، اختلالات سیستم یا حتی اختلالات نعوظ! چه فرقی می کند؟ اختلالات، اختلالات است. کارش عذاب دادن من و توست. اختلالات که باشد دیگر نمی توان تصمیم گرفت و پیشرفت کرد. باید آنچه را که نمی خواهی دوست بداری و از آنچه که می خواهی متنفر باشی.

علت پیچیده ای ندارد. اختلالات یا ناشی از اضطراب و استرس است یا ناشی از احساس گناه. احساس گناه یعنی به آتش دست نزنی، اما بسوزی. به دره نزدیک نشوی، اما سقوط کنی. به عشق فکر نکنی، اما گرفتار شوی. یا شایدم به گل دست نزنی، اما خار نصیبت شود. احساس گناه این چنین است. نمی دانم درست ترسیم کردم یا نه، اما تو گمان کن که در قفس باز است، بال و پر پروازت مهیاست، و شاید کسی نیست که پیگیر فرارت شود، اما تو نمی پری. به روی خودت نمی آوری که در باز قفس را دیده ای، کنجی می نشینی، آب و دانه ات را می خوری و گهگاه آوازی می خوانی تا کسی به حست شک نکند، و خودت هم بخوابی. حس کردی احساس گناه را؟

نمی دانم چرا او که انقدر قادر و تواناست، درون را پر هیاهوتر و شلوغ تر از بیرون آفرید. کمی باید استفاده کنی از جسمت. دستی به موهایش بکشی، لبی تر کنی، چشمی بچرانی، زلفی بچرخانی، پایی دراز کنی، تنی بر تن بزنی... دیدی چقدر گفتنش راحت است؟ در قفس باز است، عادت کرده ای. تشویقت هم کنند باز نمی پری. بغضی در گلو داری که صدایت را خفه می کند. و آرزویی در دل، که ای کاش جسمم را زیر این قفس چال می کردم و روحم را که نه از در، بلکه از لابه لای میله های قفس میرهانیدم... در ذهن خویش میمانی و ترجیح میدهی میهمانی خودت را داشته باشی. شرابی بنوش، مست شو، نگاه خطایی بران، دستی بزن، و آنچنان خیالش کن که دوست داری او باشد.

ولی هیچ به هیچ نگو. اینجا ذهن توست، احساس گناه ندارد، استرس زیر پتوست، چراغ ها هم خاموش است. خیال کن، اما لام تا کام حرفی نزن. هوا و هوس آلوده است.

محمد علی پارسا

23 تیر 90

تو میانجی گری کن...

محمدعلی پارسا — Tue, 21 Jun 2011 20:30:12 GMT

جنگ میان والا و عادی چنان بالا گرفت که خدا را به میانجیگری می طلبید. باید کسی بیاید و دشنه ی خون آلود این دو را از آنها بگیرد. به جان یکدیگر افتاده اند و هر چه مقدسات و اصول بود دارند شرحه شرحه می کنند. والا، نیت فلج کردن عادی را دارد و عادی چشمانش کاسه ی خونی شده که کاسه ی چشم والا را نشانه رفته. کنجی پناه گرفته ام تا سر نیزه هایشان زخمی بر من باقی نگذارد، مبادا بیرون از این جبهه ی معرفت کش بی رحم، کسی از جنگ داخلی ما بویی ببرد. آخر گرگان بسیاری هستند که انتظار می کشند دود آتش این جنگ را ببینند...

وقتی بالای سرم را می نگرم، بارش باران رحمت یکتای یکتایان را می بینم که تنها تا چند قدمی بلندتر از قد من می بارد، اما به ناگهان محو می شود و به این خاک نمی رسد!

هر دو لحظه ای پیروزند و لحظه ی دیگر شکست خورده. هر دویشان را دوست دارم، نمی توانم طرفی را بگیرم. ترازویی شده ام که با مثقالی تلاطم، به چپ و راست می رقصد. پروردگارا... تو کاری بکن!

چرا لبخند می زنی؟ به حکمتت قسم دیگر کسی جز تو نمی تواند این قائله را خاتمه بخشد! یا مرا از این دو رها کن، یا این دو را با صلح، آشتی بده.

سرنوشت را مسؤول می کند تا سمت و سوی حرکت آنها را به نحوی براند که آرامش قبل از طوفان را برای اندکی استراحت تجربه کنم. یقین دارم تا زمانی که دو جاده ی حکمت و سرنوشت یکدیگر را در تقاطع زمان ملاقات نکنند، این طوفان ها دنباله های فراوان دارند...

دور باطلی است آرامش طوفان میانجیگری آرامش...

حکمتت را عیان کن...

محمد علی پارسا

اسفند ماه 1389

شکر بی همتا، لذت بی انتها

محمدعلی پارسا — Sun, 23 Jan 2011 20:30:10 GMT

امروز، روز شکرگذاری است. باید شکر خدایی را به جای بیاورم که اینقدر به من نعمت داده است. از هرجایی به هرجایی می روم، بی آنکه سرمای کنار خیابان ایستادن برای تاکسی و زیر فشار جمعیت له شدن در اتوبوس را تحمل کنم، راحت لم می دهم و هرجا که بخواهم می روم. این تنها شمه ای از سیل عظیم نعمت های خدای من است. بی انصافی نیست اگر بی سپاسی کنم؟

پروردگار من کسی است که تا وقتی وفا و اخلاق و عشق و ایمان نیستند، هرگز افول نمی کند. او یکه تاز خدایی شهر من است. پرستش او موجب افزون شدنش است، چرا که هر روز حسرت داشتنش در دل بدبختان بیشتری کاشته می شود، آه می کشند و تلاش می کنند خدای من را بدست بیاورند تا با او فرمانروای خیابان ها باشند. خدای من بهترین خداهاست، اوست که همواره برای من پول و سواری مجانی و برای دیگران بی عفتی و بی اخلاقی می آورد.

امروز را شکر می گویم. هر لحظه ی خاطراتم تنوع خاصی دارد. یکی کامبیزی حکومتی و قدرت دار نهفته دارد، دیگری آرشی خوش صدا در اوج، آن یکی ایرجی پولدار در ذهنم. مابقی را نیز با نام به یاد ندارم، اما رنگشان به یادم هست، سرمه ای بود، نوک مدادی، مشکی متالیک، یکی هم بود زرد قناری که اوج کارنامه ی درخشان پرستش من است.

با خودم می گویم چقدر ابله اند، هنوز جا خشک نکرده مرهم دلشان می شوم و آهنگ دل خواهم سوگلی سلیقه یشان می شود. معامله ی خوبی است، دست در ازای دست، لذت در ازای لذت، ذلت در ازای حقارت ... . دستشان راحت به جیبشان می رسد اگر اجازه دهم دستشان بر تنم ذره ای بلغزد. آنقدر خوب است، حسی شبیه قلقلک که تا رسیدن به مقصد با کلی خنده و شوخی و عشق (!) همراه است.

رسیدیم، این هم تضمین دوباره رسیدنم. یادداشت کن که فراموشم نکنی. اعتباری است، اما چقدر بی اعتبار است. هر چه برایم اعتبار می ریزند کسی تره هم خرد نمی کند. مهم این است که باز به مقصدم برسم، چه فرقی می کند اعتباری پشتش باشد یا دوامی؟ تو هم تک بنداز، اصلا جفتک بنداز، برو هر کاری دلت می خواهد بکن، به من چه ربطی دارد؟ فعلا مهم نیستی. مهم که شوی خودم بی خبرت نمی گذارم.

امروز روز شکر گذاری است. سپاس می گویم پروردگارم را. اوست که خوشی می زاید و لذت می آفریند. با تمام وجود می پرستمت، حتی اگر دوستانم حسودی کنند و بد تو را بگویند! بگویند تو زندگیشان را خراب کردی و خودشان را خراب تر. حسودند، چشم ندارند زیبایی خدای من را ببینند.

آری، من و همه ی هم جنسان هم نسلم آهن پرست شده ایم... ایمان داشته باش.

محمد علی پارسا

سوم بهمن هشتاد و نه